imgp0091-2

Mijn eerste maand als moeder

Nu we ons kindje hebben gekregen staat heel ons leven op zijn kop. Ineens is een lief, klein mensje afhankelijk van je en draait het allemaal niet meer om jezelf. Dit was een hectische maand, beginnend met de eerste kraamweek en daarna zelf ons kindje leren kennen en wennen aan het leven als ouder. Het was een hectische maand, maar het is het allemaal meer dan waard, want als ik naar mijn meisje kijk ben ik zo verliefd op haar!

ROZE WOLK

Ja ik ben echt zo’n walgelijke moeder geworden, die het liefst het heel de dag over haar kind heeft. Voorheen irriteerde ik me dood aan zulke vrouwen en nu ben ik zelf zo geworden! Ik kan er echt niets aan doen, maar als ik naar mijn dochtertje kijk ben ik zo trots. We hebben samen dit mooie, perfecte wezentje gemaakt. Ik zit nog steeds op een dikke roze wolk en ik denk ook niet dat die snel zal overwaaien. Ondanks alle mooie dagen, zijn er ook echt wel mindere dagen geweest en is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn.

imgp0008

KRAAMWEEK

De eerste week was enorm hectisch en ik was zo blij met onze kraamhulp, ze was heel erg behulpzaam. Ik vond het af en toe wel lastig om haar alles te laten doen maar na twee dagen beviel het me wel haha, het liefst had ik haar voor altijd willen inhuren, maar helaas, we moeten nu alles zelf doen. De eerste dagen moest ik wennen aan alles. De eerste keer dat ze gepoept had was haar poep zwart!!!! Het leek wel teer en dit blijkt dus normaal te zijn. En het aankleden, wat een drama was dat zeg. Ik vond het zo eng, want ze is nog zo klein en lijkt heel breekbaar. Het aankleden gaat nu trouwens wel beter, al ontwijk ik strakke rompertjes en truitjes ;). En dan ook nog het huilen.

Nu ik dit schrijf hoor ik weer gehuil, Emmelyn heeft haar fles net gehad, ik heb haar luier verschoon en mevrouw is nog niet tevreden. Ik dacht net weer lekker te kunnen bloggen, maar nee! Ik maak maar eerst weer wat melk klaar, zodat ze gaat slapen en ik weer verder kan. #Momslife

Waar waren we gebleven… De eerste twee dagen had ze geen kick gegeven, maar daarna kwam het hoor. We hadden haar fles gegeven, luier verschoont dus klaar om te gaan slapen. Maar Emmelyn dacht daar even anders over en heeft 30 minuten liggen huilen en als een malle met haar armpjes heen en weer gezwaaid. Nou, dan slaat de stress wel even toe en denk je soms PFFFFFFFF WAAR BEN IK AAN BEGONNEN!!!! Maar als ze je dan weer aankijkt met haar mooie ogen, vaagt die gedachte wel heel snel weg.

Er zijn ook minder leuke dagen geweest

Nu mogen we nog niet klagen (maar we doen het lekker toch), want ze slaapt erg goed en huilt alleen als ze honger heeft. Als ze huilt weten we nu ook dat ze huilt om haar fles en geven we nog een beetje bij. Ook bakeren we haar in anders schrikt ze steeds wakker van haar bewegelijke armen. De eerste week was ik een emotioneel wrak op de vijfde dag, ik had namelijk een blaasontsteking en kon niets anders dan op het toilet zitten en huilen. Dat was echt een verschrikkelijke dag. Ik vond het zo erg dat ik niets kon en niet eens voor mijn meisje kon zorgen. Gelukkig had ik steun van mijn schoonmoeder en vriend. Ik kon me na deze dag echt goed voorstellen dat sommige moeders depressief raken na een zware bevalling of er qua gezondheid slecht aan toe zijn. Gelukkig had ik het maar één dag slecht en kon ik er daarna van genieten.

EN PAPA?

Emmelyn heeft een geweldige vader. Ik geniet er iedere dag weer van als ik mijn vriend met ons meisje zie. Het is zo’n lief gezicht als een volwassen, stoere vent een softie wordt van zijn dochter en lekker gek aan het doen is. Een kind kan ervoor zorgen dat je dichter naar elkaar toe groeit of juist een afstand krijgt. Het is belangrijk dat je blijft communiceren en met elkaar op één lijn ligt. Ik ben juist na de geboorte van ons meisje meer van mijn vriend gaan houden, allereerst omdat hij de vader is van ons kleintje en ik hem zooooo onwijs dankbaar ben voor ons wondertje. We vullen elkaar perfect aan en hij is de afgelopen tijd echt mijn steun en toeverlaat geweest. Ik bof maar met zo’n geweldige man!

Date night for mom and dad

We hadden afgesproken dat het eerste wat we zouden doen na mijn bevalling Sushi eten zou zijn en cocktails drinken. En dat hebben we gedaan hoor en wat was dat lekker zeg, na 9 maanden eindelijk weer sushi eten!! We kwamen de eerste keer alleen niet toe om cocktails te drinken, want kleine Emm was haar oma aan het plagen en stopte niet met huilen. We hebben het twee weken later weer over gedaan en er nog heerlijke cocktails bij gedronken!

23167803_947696208721090_7969009220552358378_n

MIJN EERSTE MAAND ALS MOEDER

De eerste maand is echt voorbij gevlogen, als ik foto’s terugkijk van toen ze was geboren en nu, is ze zo snel veranderd! We hebben het ouder zijn nu redelijk onder controle en maken ook nog tijd vrij voor elkaar. Ik geniet volop van mijn verlof en wil nog niet aan werken of school denken. Ik blijf dus nog even genieten van mijn roze wolk. Nu op naar maand twee en kijken hoe Emm weer vooruit gaat!

 

Leave your comment

No Comments

Leave a Reply